NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Pearl Harbor, neredeyse insanlık tarihinin en dramatik savaş başlangıcıdır.
Japonlardan bunu kimse beklemiyordu.
Bilim kurgu gibiydi.
Pearl Harbor, geçmiş ve gelecek arasında
bulunabilecek en net kırılmalardan biridir.
Pearl Harbor İkinci Dünya Savaşı'nın en sıra dışı olaylarından biridir.
Şimdi uzmanlıkla renklendirilmiş
dünyada nadir bulunan görüntüler
daha önce hiç görmediğiniz bir hikâyeyi anlatıyor.
26 KASIM 1941
HITTOKAPU KÖRFEZİ, KUZEY JAPONYA
Çok soğuktu.
Bazıları kar yağıyordu diyor.
Otuz gemideki denizciler savaşa nereye gittiklerini bilmiyorlardı.
Düşmanın kim olduğunu bile bilmiyorlardı.
Singapur veya Hong Kong'a saldıracaklarını sanıyorlardı.
Bütün telsiz iletişimleri kesilmişti.
Gemilerin kenarlarından çöp atılmasın diye özel hükümler konulmuştu.
Denizde birkaç kilometre süren bir kutu oluşturmuşlardı.
Hep gökyüzünden birinin belireceğinden korkuyorlardı.
Ya bir Amerikan gemisi,
balıkçı gemisi, herhangi biri
denizde Japon donanması ile karşı karşıya gelse?
Japonların bütün planı yıkılırdı çünkü plan sürprize dayalıydı.
Tarihteki en büyük deniz hava gücü
çok gizli bir görev için yola çıkmıştı.
Dört yüz sekiz uçak ve 16 bin adam taşıyan
otuz gemi
Pasifik Okyanusu boyunca 7 bin kilometre yolculuk ediyordu.
Kendilerinden on kat daha zengin
ve daha güçlü bir ülkeye saldırmaya gidiyorlardı.
Tarihin en cesur askerî kumarlarından biri.
Hesaplarına göre sadece yüzde 50 şansları vardı
ve başarısızlık intihar olurdu.
Onları bu çaresiz duruma iten neydi?
Yıl 1905.
Rus İmparatorluğu'na karşı 18 ay süren savaş sonrası
şok edici bir galibiyetle bitiyor.
Küçük bir ada ülkesi olan Japonya
galip çıkıyor.
Başka ülkeler tarafından görmezden gelindikten yüz yıllar sonra
Japonlar ciddi bir askerî güç olarak
dünya sahnesine çıkmıştı.
Bu dünyayı şok etti.
Bu geniş çarlık imparatorluğu
savaş alanında, Asya'nın doğu kıyısındaki bir ada zincirinde bulunan
tuhaf görünümlü küçük insanlar tarafından yenilmişti.
Bence bu Japonları, dünya gücü olarak sayılmaları konusunda ikna etti.
On yıl kadar sonra, Birinci Dünya Savaşı sonrası,
Alman İmparatorluk güçleri Çin'e doğru ilerlerken
Japonya, onları püskürtmek için
Britanya ile iş birliği yapar.
Japonlar sayesinde Müttefikler büyük bir galibiyet kazanır.
Sonrasında Japonya büyük masada bir yer kazanır.
Ve savaşı kazanmaya yardım ettikleri için tanınmak isterler.
Japonya, Paris Barış Konferansı'na
davet edilen beş ülkeden biriydi.
Japonların sözü çok geçmiyordu ama oradalardı.
Japonlar ırksal eşitlik bendini getirdiler.
Savaş sonrası anlaşmasının parçası olarak Japonya, müttefiklerden vatandaşlarının
Avustralya ve Amerika gibi ülkelere göçmeleri için
daha kolay bir süreç ister.
Ama talepleri reddedilir.
Japonlar eve kızgın döndü.
Ama Japon liderleri direndi.
Feodal toplumlarını daha yeni parlamenter demokrasiye çevirmişlerdi
ve yeni politikalarının Batı ile uyumlu olacağını umuyorlardı.
Bir kez daha geri çevrildiler.
ABD beyaz olmayanların Amerikan topraklarına taşınmasını yasaklamıştı.
Japonlar dâhil.
COOLIDGE JAPON KARŞITI YASAYI İMZALADI "GEREKSİZ VE ÜZÜCÜ" TEPKİSİ VERİLDİ.
Bu çok aleni yapılan bir ayrımcılıktı.
Sarı Tehlike'ye yapılan göndermeler vardı.
Bu Japonları çok kızdırdı.
Japonlar da hâlâ ikinci sınıf bir güç
olarak görüldüklerini hissetti.
Hâlbuki birinci sınıf bir orduları vardı.
Britanyalıların,
Amerikalıların bakış açısı ırkçıydı.
Yani Batı'ya karşı bir kinle birlikte militarizmin zehirli bir birleşimi vardı.
1929'da Amerika'nın Büyük Buhran'ı
dünya genelinde bir şok dalgasına sebep olup
bu şok dalgası Japonya piyasasına ulaştığında
çaylak demokrasileri bir darbe daha alır.
Ekonomisi yıkıcı bir darbe alır.
1930'ların başlangıcında her şey sefalet içindeydi.
İpek talebi azalmıştı.
Yani kızlarını fuhuş için satan
zordaki çiftçiler hakkında birçok hikâye vardır.
Japonya'nın diz çökmesi
ve uluslararası kapıların sıkıcı kapanmasıyla
ülke sorunlarının çözümü için kendi içine bakar.
Kadim samuray kanunları ve geleneklerinden ilham alarak
aşırı sağcı bir milliyetçi hareket güç kazanır.
Başta orduyu ele geçirir.
Ama kısa sürede sivil hükûmete de sızmaya başlar.
Japonya'nın parlamenter demokrasisi bir süre işliyor.
Sonra yavaş yavaş partiler zorlanmaya başlıyor.
Skandallar oluyor, yozlaşma oluyor
ve ordu gözdağı vermeye başlıyor.
O noktadan sonra parlamenter demokrasi gerçekten varlığını yitiriyor.
Orduda iktidarı ele geçirme çabasındaki kişi aşırı milliyetçi bir general.
Saygın bir samurayın oğlu olan
Hideki Tojo acımasız bir askerî savaşçı.
Ve yoksul Japonya'yı
zengin ve güçlü bir ülkeye dönüştürmek konusunda
bir hayali var.
Tojo akıllı bir adam.
Kesinlikle çok iyi bir yönetici.
Ama aynı zamanda biraz dar fikirli.
Çok gezmiş görmüş biri değil.
Dünyaya tamamen
askerî bakış açısıyla bakıyor.
Ve her soruna olan çözümü
askerî bir çözüm.
Tojo için Pasifik'te eşit pay isteme günleri
sona erer.
General Hideki Tojo büyük çoğunlukla
Japonya'daki genel fikri yansıtır.
O da Batı güçlerine karşı tavizsiz bir yaklaşım benimsemek.
Asya'nın kabul edilemeyecek kadar fazla bir kısmının
Batı güçlerinde olduğu gibi takdire şayan bir inançları vardı.
Hollandalılar bugün Endonezya dediğimiz bölgeyi kontrol ediyordu.
Fransızlar Güneydoğu Asya'yı.
Britanyalılar Singapur, Malaya ve Hong Kong'u.
ABD, Filipinler'i.
Japonlar, Asya'nın Asyalılara kalması gerektiğini düşünüyordu.
Tojo'nun, Asya'daki batı bölgelerine olan takıntısı
onların değerli doğal kaynaklarından ileri geliyordu.
Japonya refaha erişecekse bu kaynaklara ihtiyacı vardı.
Çok az doğal kaynakları vardı.
Ne petrol ne kömür.
Büyük bir güç olmayı sağlayacak hiçbir şey yoktu.
1931 yılında Tojo'nun ordusu kömür ve demir zengini bir bölge olan
Mançurya'yı işgal eder.
Pasifik'te çıkarları bulunan Batı güçleri
rahatsız olur.
Uluslararası bir zirve toplanır.
Diğer ülkeler, Japonya'ya direnmesi için Çin'e destek olma kararı alır.
Japon delegeleri için bu iğrenç bir durumdur.
Japonya, bu kongre tarafından benimsenen raporu
kabul edilemez bulmaktadır.
Batı, Asya genelinde birçok toprağı
çalmış, işgal etmiş, almıştı. Birini seçin artık.
Aynı ayrıcalığın Japonya'ya da tanınmaması
Japonlara Batılıların ikiyüzlülüğü gibi gelmişti.
Genişlemelerini bitirmeleri yönündeki çağrılara uymayarak
1937 yılında Japonya, Çin'in daha da iç kısmına ilerledi.
Vahşi ve kanlı bir savaşı başlatmış oldu.
Haftalar içinde
binlerce Çin vatandaşı Japon ordusunun
ellerinde can vermişti.
Nanking şehrinde sistematik tecavüz
ve sivil katliamı olduğuna dair raporlar ortaya çıkınca
dünya dehşete düştü.
1937'deki Nanking Tecavüzü kesinlikle şok ediciydi.
Yapılan zulüm hayal edilemez derecedeydi.
ABD için bu Japonya'nın, Çin üstündeki
kötü niyetini gösteren bir başka kanıttı.
Girip Çin'i kolonize edeceklerdi
ve kaynaklarını kullanacaklardı.
Amerikalılar kendilerini hep dış saldırganlara karşı
Çin'in koruyucusu olarak görmek istemişlerdir.
Japonların işgali elbette buna büyük bir meydan okumaydı.
Ama Batı'nın kısa sürede kendi sorunları olacaktı.
Avrupa'da, bir başka aşırı sağcı milliyetçi lider
genişlemeci hayalini gerçeğe dönüştürüyordu.
Hitler'in dehşetli ordusu kıtayı geziyor,
ülkeleri birer birer ele geçiriyor
ve onları Alman İmparatorluğu'na katıyordu.
Britanya Başbakanı Winston Churchill için
Nazilerin kontrol ettiği bir Avrupa tehdidi çok gerçekçiydi.
Winston Churchill, Batı'nın Hitler'i yenmesinin
tek gerçekçi yolunun Amerikalıların
savaşa katılması olduğunu fark etmişti.
1940 yılından itibaren sürekli olarak
Amerikalılara "Hadi.
Bu büyük kötülüklere karşı ancak
birlikte durursak başarılı oluruz." diye sesleniyordu.
Ama Amerikalılar o kadar kavrayışlı değildi.
Basit bir coğrafyada yaşamak
ve diğer ülkelerdein binlerce kilometre uzakta olmak
onlara bir güvenlik hissi veriyordu.
Avrupa sonsuza dek savaşta olacak bir yer olarak görülüyordu.
Iowa'da yaşıyorsanız Alsace'de ne olduğundan size ne?
Dev bir okyanusun beş bin kilometre
ötesinin ABD'ye ne tehdidi var ki?
Amerikalıların büyük çoğunluğu Avrupa'nın savaşının
onları ilgilendirmediğini düşünür.
Başkan Franklin Roosevelt,
halkının dileğini gerçekleştirmek konusunda istekli görünür.
1940 seçim yılıydı
ve Franklin Roosevelt soyutlanma taraftarlarının
ne kadar güçlü olduğunu biliyordu.
Amerikalı annelere söz verdi.
"Oğullarınız yabancı bir savaşa gönderilmeyecek."
Roosevelt stratejilerini hep gizli tutardı.
Belli bir politikaya sadık kalmaz,
insanlarla aynı fikirde olduğunun düşünülmesini sağlardı.
Ama içten içe Roosevelt, Nazi tehlikesinin
Avrupa'yla sınırlı olmadığından endişelenmeye başlar.
Büyük Britanya'nın karşı karşıya olduğu
tehlikenin ABD'ye olan tehdidini tanıma konusunda
ülkenin kalanından çok daha ilerideydi.
Amerikalılara verdiği sözden dönmemekle beraber
Müttefiklerin de yardıma ihtiyacı olur bilir.
1940 yılında amacı, Britanya'nın direnmesini sağlayacak
uçaklar, tanklar, sevkiyat, ekipman, cephane, petrol gibi
ham maddeler sağlamaktı.
Mayıs 1940'da Hitler, Fransa'yı işgal edince
Roosevelt için riskler çok yükselmişti.
Birleşik Devletler'i açıkça savaşa sokamazdı.
Bunun dışında yapabileceği her şeyi yaptı.
Britanyalılara sürekli yardım gönderdi.
Atlantik'te Amerikan gemileriyle
olmadık riskler almaya başladı.
Sırf Almanlara ilk ateşi ettirmek için.
Avrupa ve Pasifik'te sürekli yükselen bir krizle yüzleşen
Roosevelt ilgisini Japonya'ya kaydırır.
Franklin Roosevelt'in Almanya'ya karşı olan politikasında
bir gözü hep Japonya'da olmuştur.
Japonya'nın, Avrupa'da olanlardan faydalanıp
genişlemesini istemiyor.
Roosevelt, Japonya'nın bundan faydalanarak
yenilen Avrupa güçlerinin kolonilerini ele geçireceğinden korkuyordu.
Her şeyi güç kullanmadan yapmasıyla
uyumlu olarak
Japonya'ya bir uyarı gönderir.
Pasifik deniz filosu eğitim için Hawaii'ye gittiğinde
onları orada tutmak gibi sıra dışı bir karar alır.
Birleşik Devletler Pasifik Filosu genei itibarıyla California'da bulunurdu.
Roosevelt, filoyu hareket ettirip
kalıcı olarak Pearl Harbor'da tutarsa
bunun dolu bir silah olacağını düşündü.
Binlerce kilometre içinde başka büyük deniz üssü yok.
Yani Japonya için çok tehditkâr bir üs.
Amerikan Deniz Kuvvetlerini
Pasifik'in binlerce kilometre daha içine sokuyor.
Ama Roosevelt'in kararına herkes katılmaz.
Amiral Richardson, o dönem Pasifik Filosunun komutanlığını yapıyor
ve Hawaii'ye taşınma fikrinin iyi olmadığını düşünüyor.
Filonun daha çok eğitime, daha çok gemiye ihtiyacı vardı
ve Richardson'a göre birinin blöfünü göreceksen
kayda değer bir gücün de bulunmalıydı.
Bu hareketi desteklememesi
Başkan Roosevelt ile sert şekilde
tartışmasına yol açıyor
ve Roosevelt onu komutadan alıyor.
Richarson haklı.
Savaşa hazır olmaktan çok uzaklar
ve çoğu için bu taşınma tropik bir tatil gibi hissettiriyor.
Bu egzotik, uzak yer
güzelce kokuyordu.
Palmiye ağaçları, sıradağlar.
Eğlenmek için harika bir yer.
İzinli saatlerde piknik yapıyorlar, dans ediyorlar.
Kulüplere gidiyorlar. Eğleniyorlar.
Pearl Harbor'ın coğrafi konumu
onu zaptedilemez gibi gösteriyordu.
Karadan binlerce kilometre,
hava saldırılarından iyi korunuyordu.
Toprak pistler,
gemilerin yanaşabileceği tesisler, tamirat tesisleri,
yakıt depoları vardı.
Kendi kendini savunabilecek devasa bir üstü.
Coğrafya, filoya doğal bir koruma sunuyor.
Pearl Harbor çok büyük ama birçok açıdan
çok sığ bir üs.
İki dünya savaşı arasındaki dönemde
torpido saldırılarına karşı koruyucu görünürdü.
Pearl Harbor'ın en derin noktası 12, 15 metre falan.
Torpidolar uçaklardan atılır.
Yaklaşık 900 kiloluk ağır silahlardır.
Önce düşerler ve çok derine inerler.
Daha sonra yükselip hedeflerine doğru ilerlerler.
Pearl Harbor'ın uçaktan atılacak bir torpido için
fazla sığ olduğu düşünülüyordu.
Ama bu rahat hava, başa yeni bir adam geldiğinde değişir.
Artık filonun başında Amiral Kimmel vardır.
Husband Kimmel 1930'larda neredeyse mükemmel kariyeri olan
bir denizciydi.
Astları tarafından sevilirdi ve üstleri tarafından sayılırdı.
Çok net biridir.
Herkes onun dediğini, tam da dediği şekilde
yapmak zorundadır.
Onun planı, hazır olduklarından emin olmak.
Neye hazır?
O ve Pasifik Filosu'nda bulunan neredeyse herkes
savaşın yakın olduğunu ve hazırlık gerektiğini biliyorlardı.
O acımasız manevralara girişti.
Savaşın çok yakın olduğuna inanarak
Kimmel, filosunu hazırlamakta hiç vakit kaybetmedi.
Böylece vakit geldiğinde
savaşı Japonya'ya taşımaya hazır olacaklardı.
Ve onları açık sularda yok edeceklerdi.
Muharebe kesin sonuçla bitsin istiyordu.
Tüm deniz kuvvetlerinin ana muharebe gemisi, sonuçta savaş gemisiydi.
Kimmel savaş gemilerinde büyümüştü.
Dokuz farklı gemide görev yapmıştı.
Deniz Kuvvetleri'ndeki birçok kişi gibi o da durumu denizde çözmeyi düşünüyordu.
Yeni yerleştirilen filo, Japonya'nın askerî hırslarını
pek dizginleyemez.
Avrupa'daki kaostayken,
Tojo ve arkadaşları bu kaostan
faydalanmak için bir fırsat görür.
Hitler ve Mussolini'nin tarihi paktına katılarak
birbirlerinin imparatorluk çabalarını desteklemeye söz verirler.
Japon ordusunun içindeki insanların çoğunluğu
Nazi Almanyası'nın başarısına bakarak
buna özeniyorlardı.
Ama bu pakt Japonya'da da çeşitli eleştiriler alır.
Deniz Kuvvetleri'nin komutanı Amiral Isoroku Yamamoto
bu paktın Japonya'yı Müttefiklere karşı
bir savaşa sokma riski barındırdığından endişelenir.
Bu da ABD'nin dev kudretini karşılarına almak demek olur.
Amiral Yamamoto'ya göre Japonya'nın
Nazi Almanyası ile anlaşması delilik.
Ama o gerçekten azınlıkta.
Japonya Deniz Kuvvetleri'nde
tepeye çıkabilmesinin sebebi sert, zeki
biri olmasının yanı sıra hassas bir tarafının da bulunmasıydı.has
Onun komutanlığındayken denizlerde kaybedilen
insanların bir listesini yanında taşırdı.
Yamamoto muhteşem bir komutandı.
Ve Birleşik Devletler'le savaşa girmeye hevesli değildi.
Birleşik Devletler'de iki tur görev yapmıştı.
Harvard Üniversitesi'nde.
Amerikan endüstriyel kapasitesinin muazzam potansiyelini,
Teksas'ın petrol kuyularını görmüştü.
Ve böyle endüstriyel bir devle savaşa girmenin
kötü bir fikir olduğunu biliyordu.
Ama Yamamoto'nun kuşkuları dinlenmez.
Pakt imzalanır.
Daha da güçlenen Japon ordusu genişlemesini sürdürmek ister.
Hitler; Hollanda ve Fransa'ya çöktüğünde
Asya'daki kolonileri yetim kaldı
ve toplanacak kadar olgundu.
Fransa, Nazilerin eline düşünce
Japonya bu fırsattan istifade ederek Fransız Vietnam'ı işgal eder.
Roosevelt, Japonya'nın tam da bunu yapacağından korkuyordu.
Ama artık eli kolu bağlı.
Güçle karşılık vermekten çekiniyor.
Ama yine de Japonya'ya darbe vurabilir.
Roosevelt sert yaptırımlar uygular.
Amerika'dan Japonya'ya yapılan petrol dâhil her ihracatı durdurur,
Japonya petrol ihtiyacının yüzde 80'ini ABD'den karşılamaktadır.
Bu Japonlara vurulan dev bir darbe olur.
Roosevelt, ambargoyu yalnızca
bugüne kadarki genişlemeci eylemlerini geri alırlarsa kaldıracağını söyler.
Bu müthiş bir hamle gibi görünür.
Japonlar için bu yaptırımlar ufak bir şey değil.
Çünkü artık Çin'de bir milyonu aşkın
askerleri bulunuyor.
Bu yüzden yakıta çok ihtiyaçları var.
Roosevelt, bu yaptırımların Japonları kesinlikle hizaya sokacağına inanıyordu.
Bunun onları bir ikileme soktuğunu farkında mıydı bilmiyorum.
Amerikan yaptırımları Japonların savaş çabalarını boşa çıkarıyordu.
Bu yüzden bu güney operasyonunu düşünmeye başladılar.
Ya geri çekileceklerdi,
Amerikan taleplerini kabul edeceklerdi
ve bu da nihayetinde
büyük Japon imparatorluğunu durduracaktı,
ya da petrol için savaşacaklardı. Bu kadar.
Ama yaptırımlar Japonya'nın genişlemesini durdurmaz,
hatta savaşı daha da yaklaştırır.
Japonya da evine çok daha yakın olan, yeni bir petrol kaynağına yönelir.
Ama bu kaynak bir başka Batı ülkesinin elindedir.
Japonya'nın petrolü yok.
Pasifik'te petrol çok ama Hollanda Doğu Hint Adaları'nda.
Günümüzde Endonezya olarak biliniyor.
Hollanda'nın elinde bulunan bu yer dünyanın en zengin petrol alanlarındandı.
Kaynaklarını da buradan alacaklardı.
Risk şuydu ki güneye doğru yapılan her hamle
onları Amerikan kontrolündeki Filipinler'e yaklaştırıyordu.
Ama Japonya'daki politik durumun
dramatik şekilde değişmesiyle temkinlilik tamamen yok olur.
Başbakan istifa eder.
Tojo, ülkenin kontrolünü ele geçirir.
Savaş artık kaçınılmaz ise
ilk darbeyi vuran Japonya olacaktır.
Amerika'ya baktılar ve gerilemekte olan bir güç gördüler.
Hem tüketici kültürü hem materyalizm olarak.
Onlara çok sert vurursak
zaten Avrupa'daki faşistlerin tehdidi altında oldukları için
Amerikalıların çıkıp "Tamam,
hem Pasifik'te hem Atlantik'te hem de Avrupa'da savaşmak gibi
insanüstü bir çaba göstereceğiz." deme ihtimali nedir?
Japonlar bunun olmayacağına inanıyorlardı.
Amaç ABD'yi yenmek değil yormaktı.
Daha fazla nüfusumuz, fabrikamız
vardı ve daha çok uçak üretebilirdik.
Ama Japonlarda olan ruh yoktu, savaşı bu kazandıracaktı.
Ama ABD'ye yapılacak herhangi bir saldırı denizden olmalıydı.
Bunun için de savaşa karşı şüpheli yaklaşan
Amiral Yamamoto'nun yardımı gerekti.
Yamamoto bunun delilik olduğunu düşündü.
"Amerikalılarla savaşmamalıyız."
Ama rüzgârın estiği yönü görüyordu ve hayır diyemeyeceğini farkındaydı.
Amerika'ya saldırmak için
güneyde, petrol sahalarında bulunan Filipinler'di.
Ama Yamamoto daha cesur bir plan peşinde.
Yamamoto bir kumarbazdı.
İdeal bir emekliliğin Fransız Rivierası ve Monte Carlo
kumarhanelerinde saatlerce kumar oynamak olduğunu söylemişti.
Japonya'nın Pasifik'te galibiyet kazanmasının tek ihtimalinin
direkt şah damara saldırmak olduğuna inanır.
Şu an Pearl Harbor'da görevli olan
Amerikan Pasifik Filosu'nu yok etmek.
"ABD ile savaşa gireceksek
hayatta kalmamızın tek yolu
ilk günden filolarını yok etmektir." demişti.
Japonya'nın güneye gidip kaynakları ele geçirebilecek
bir boşluğu olacaktı.
Sonra bir çeşit siyasi anlaşma yapabilirlerdi.
Pearl Harbor'a saldırmak inanılmaz bir askerî cesaretti.
Birçok şey ters gidebilirdi.
Japonya'dan orası beş bin kilometreydi.
Oraya varmaları 12 gün sürecekti
ve bugünlerden birinde fark edilebilirlerdi.
Denizde sürekli olarak yakıt ikmali yapmaları gerekiyordu
ki bu da aşırı zor bir operasyon.
Belki de olayın en zorlu kısmı da bütün bu olanları gizli tutmaktı.
Yamamoto bu operasyonun başarı şansını yarı yarıya görüyordu.
O bir kumarbazdı. O yüzden yarı yarıya gayet iyi bir orandı.
Burada gerçek bir ironi var.
Bir yandan Yamamoto aylardır
Amerika'yla savaşmak delilik olur diyordu.
Ama diğer yandan Amerikalılara yapılacak saldırıda
kendi planının uygulanması konusunda
oldukça ısrarcıydı.
Bu sırada Washington'da
Amerikan istihbaratı Japonya'nın gizli iletişim kodunu kırar
ve mesajlardan, Tojonun savaşa hazırlandığı anlaşılır.
Amerikalılar ABD'de Japon elçisi olan Amiral Nomura'ya
gelen bu mesajı okuyordu.
Yani Nomura'nın şu mesajı aldığını biliyorduk.
"Kasıma kadar belli başlı şeyleri yapmalısın
yoksa otomatik olarak başka şeyler olacak."
Japonların altı adet geniş güverteli uçak gemisi vardı.
Dört yüz elli savaş uçağı taşıyabiliyorlardı.
Yamamoto altı uçak gemisini de Pearl Harbor'da kullanmak istiyordu.
Yani bu toplanma
o an için dünyanın en büyük deniz hava gücünün birleşimiydi.
Amerikalılar iki dünya savaşı arasındaki dönemdeki
zihin yapılarıyla devam ediyorlardı.
Japonlar ise, kısmen hayal güçlerini
kullanmak zorunda kaldıkları için
yalnızca uçak gemilerini kullanarak
filoyu sakatlamak istiyorlardı.
SALDIRIDAN 10 GÜN ÖNCE
Japonya'nın savaşa hazırlandığı yönündeki mesajı öğrenince
Washington, Pasifik'teki bütün askerî güçleri uyarır.
Pearl Harbor'a dokuz kelimelik
bir cümleyle başlayan ve muhtemelen
Amerikan denizcilik tarihinin en ünlü mesajı gönderilmişti.
"Bu telgraf savaş uyarısı olarak alınmalıdır."
Sonra da olası hedefleri sıralıyordu.
Filipinler, Malaya.
Ve Hawaii'de bulnan Kimmel da bu mesajı almıştı.
Subaylarıyla oturup
analiz yapmışlardı. "Bu ne demek?
Ne yapmalıyız?"
Son kararları "Japonların özellikle
şu noktalara gideceği yazıyor. Bizden bahsedilmemiş." oluyor.
Amiral Kimmel, filosunu saldırıya uğrayan bölge
hangisi olursa oraya göndereceğine inanıyor.
Kimmel gemilerin hazırlanmasıyla,
yakıtlarla, eğitimle, yola çıkmaya hazırlıkla ilgileniyordu.
Japonlar saldırdığında, nereye saldırırlarsa
herkes Japon saldırısını bekliyor olacaktı.
Kimmel, Japonlara denizde saldırmak için filosunu hazırlarken
Ordunun başındaki isim General Short üssü savunmak zorundaydı.
Ama o asıl tehdidin
adanın içinden gelmesini bekilyordu.
Orada insanların büyük çoğunluğu
Japon asıllıydı. Hawaii yerlilerinden bile fazlalardı.
Bu yüzden savaş başlarsa
onların ayaklanıp köprülere bomba yerleştireceğini düşünüyorlardı.
Bu yüzden Short, sabotaj peşinde olan insanlara karşı savunma almıştı.
En sonunda da uçak pistlerindeki
bütün uçakların, 24 saat korunabilecek şekilde
pistin tam ortasına
konulması emrini veriyor.
Ama Amerikalıların,
büyük bir donanmanın Pasifik Okyanusu'ndan
geçtiğinden haberleri yok.
Saldırıya bir haftadan az süre kaldı.
Ama Japonlar için bu aylar süren bir planlamaydı.
Japonlar bunun titizlikle planlanan bir şey olduğunu biliyorlardı.
Hangi uçakların karışımını kullanacaklarına karar vermelilerdi.
Hangi hedefler öncelikliydi,
hangi hava filosunun başında kim olacaktı. Her şey planlıydı.
Sahada toplanabilecek de
bazı istihbaratlar vardı.
Hawaii'deki binlerce Japon halkından
biri de Takeo Yoshikawa'ydı.
Japon vatandaşı, deniz subayı.
Sekiz aydır adada yaşıyor
ve casus olarak çalışıyordu.
Her gün gemilerin ve uçakların hareketlerinih
en ince ayrıntısına kadar izliyordu.
Gemilerin birinde, Pearl Harbor ve Oahu'nun
modelleri vardı.
Masaların üstlerine ölçekli maketler konulmuştu.
Hatta çikolata boyutunda
minyatür savaş gemileri bile yapmışlardı,
böylece pilotlar hangi konumdan geleceklerini çalışabilecek
ve adanın önemli yapılarını tanıyabilecekti.
Eli kulağındaki saldırının belirtileri artar.
SALDIRIDAN 4 GÜN ÖNCE
Japon elçiliklerinin ve konsolosluklarının
gizli kod makinelerini ve dokümanlarını yok etmeye başladığı öğrenilmişti.
Bir ülke bunu niye yapardı ki?
Başka bir ülkeyle savaşa girmek üzere olan bir ülke,
misafiri oldukları ülkenin elçiliğin ön kapısına dayanıp
bulabildikleri her şeyi alacaklarını biliyorsa bunu yapardı.
Bu yok etme haberinin mesajı
Hawaii'deki Pasifik Filosu'na
gönderilmiş ve Komutan Kimmel mesajı okumuştu.
Bunu şöyle yorumlamıştı. "Onlara saldıracağımızı düşünüyorlar.
Bu yüzden saldırıya uğrayacakları beklentisiyle bunları yok ediyorlar."
Japon kültüründe güçlü bir kadercilik anlayışı vardır.
Hayatını çoğunluğun iyiliği için, imparatorluk için,
imparator için feda etmek.
Bu görevlerin en büyüğü ve en şereflisiydi.
Askerlere haber verildiğinde
birçoğu malum olanı yaptı.
Vasiyetlerini yazıp ailelerine mektup göndermeye başladılar.
SALDIRIDAN 1 GÜN ÖNCE
6 Aralık 1941.
Japon filosu, Hawaii'nin kuzey kıyısına 320 kilometre uzakta
ve son hedefine doğru yaklaşıyor.
Her şeye rağmen bu destansı yolculuğu fark edilmeden tamamlamayı başarmışlardı.
Pearl Harbor'daki Amerikan filosunun, Japonların orada olduğundan haberi yoktu.
Amerika Deniz Kuvvetleri Bakanı Frank Knox Washington'da akşam yemeğine katılmıştı.
Basın mensupları da davetliydi.
Ondan yorum istediler.
O da "Hanımlar beyler, ne olacağını bilmiyorum.
Hiçbirimiz bilmiyoruz.
Ama şunu size temin edebilirim.
Ne olursa olsun şaşırtılmayacağız.
Amerikan donanması hazırdır." dedi.
7 KASIM 1941
SALDIRIDAN 2 SAAT ÖNCE
Radar, 1941'de yeni bir icattı.
Ordunun mobil radar birimleri vardı.
Onlardan biri Oahu adasının kuzey uç noktasındaydı.
Başında iki er vardı.
Onlara radarı sadece alıştırma olsun diye kullanmaları söylenmişti.
Kimse onlara endişelenecek bir şey var dememişti.
Ve sabah 07:02'de ekranda
uçaklardan oluşan büyük bir leke gördüler.
Karargâhlarını aradılar.
"Burada uçak izleri var.
Kaç tane var bilmiyoruz ama çok."
Karargâh da onlara
"Endişelenmeyin, deniz uçağı falandır.
Ana karadan gelen deniz uçaklarıdır." demişti.
Erler aslında direkt onlara doğru gelen
ve Japon uçaklarının ilk dalgasını oluşturan
yüz seksen üç uçağı görmüşlerdi.
Saat 07:53'de uçaklar Oahu'ya varır
ve karşılarındaki hedef tamamen hazırlıksızdır.
Pearl Harbor sakin bir pazar sabahında yaşanıyor.
Amerikalı denizciler; sıradan, huzurlu bir pazar günü gibi
kendi işlerine bakıyor.
En başta her niyeyse pazar günü
bir eğitim olduğu düşünülüyor ve bu inanılmaz geliyor.
Uçaklar niye havada?
Japonlar, Amerikan filosunu ve uçak pistlerini
tamamen hazırlıksız yakalayacaklarına bel bağlamışlardı.
Ama bir karşılık bekliyorlardı elbet.
Ama karşılarına çıkan görüntüde, gökyüzünde hiçbir düşman uçağı yok.
O andan itibaren saldırının sadece
başarıya ulaşmakla kalmayacağını
aynı zamanda sandıklarından daha az kayıpla kurtulabileceklerini
düşünmüş olmalılar.
Hoş bir sabahta süzülüyorlar.
Hava temiz.
Bu hedef belirlemeyi kolaylaştırıyor.
Dalışlarını yapıyorlar ve bombalarını bırakıyorlar.
Japonlar ilk olarak uçak pistlerini hedef alır.
Karşı koyma fırsatı bırakmadan, savunma uçaklarını yok eder.
Ve General Short'un emirleri sayesinde
uçaklar yan yana park edildiği için çok kolay hedef olurlar.
Uçaksavar mermileri de sabotajcılardan korumak için kilitlidir.
Sahadakilerin bazıları
anahtarları bulmak için çaresiz bir arayışa girişir.
Başlangıçta Pearl Harbor'ı kilitlemek zorunda kalmıştık.
Anahtarı taşıyan adamı bulamadılar.
Hiçbir şey yapamadık.
Uçamadığımız için sadece izliyorduk.
Dakikalar içinde yüzlerce uçağı yok ettikten sonra
Japonlar asıl hedeflerine yöneldi.
Savaş gemileri.
Bütün o kruvazörlerin ve zırhlı savaş gemilerinin bağlı olduğunu
ve çoğunun arka arkaya durduğunu asla unutmayacağım.
Ve arı kovanı gibi oraya çöktüler.
Dakikalar içinde her şey yanmıştı.
Arkadaşları ölmüştü
ve kusursuz denilen, dünyanın en iyi savaş gemilerinin
yanmaya başladığını
görüyorlardı.
Tam bir itişme kakışma olmalı.
Dar geçitlerde birbirlerini itip geçen ve gemileri harekete geçirmeye çalışanlar.
Kapaklardan giren insanlar,
merdivenlerden.
Silahlarınıza koşup gemiyi savunacak bir şey yapmalısınız.
Yapmazsanız hepiniz öleceksiniz.
Japonlar gizli silahını çıkarınca
saldırı daha da güçlenir.
Batıya doğru baktım ve suya iki torpido bıraktıklarını gördüm.
Amerikalılar, Japonların teknolojik hünerini hafife alıyordu.
Harika mühendisler olarak görülmüyorlardı.
Pearl Harbor'ın torpidolara karşı dayanıklı olduğunu bilen Japonlar
saldırıdan birkaç hafta önce
zekice bir çözüm bulmuştu.
Sığ sulara bırakılabilecek türden
yepyeni bir torpido inşa etmişlerdi.
Silahın düşüşte aldığı ilk darbeyi emecek
tahta fitilleri ve diğer şeyleri düzelterek
çok derine inmemesini sağlamışlardı.
Amerikalıların kendilerine bir avantaj olarak gördükleri şeyi
alıp sıfırdan yaratmışlardı.
Bu da üstüne tuz biber olmuştu.
Sadece uçaklardan bomba atılmıyordu,
torpidolar işe yarıyordu, ortalık yıkılıyordu.
Japonlar çok şanslı bir atış yapmış ve bir bombaları
USS Arizona'nın ön cephaneliğini vurmuştu.
Gemi resmen havaya uçmuştu.
Birkaç saniye içinde 1.100 denizci öldürülmüştü.
Yani bu, o sabahın en yıkıcı darbesiydi.
Olayları izleyen bir Amerikalı için
saldırı ulusal bir felaketten daha ötesiydi.
O sabah Kimmel ile Short'un golf oynama planı vardı.
Uçakların Pearl Harbor'a saldırdığı
haberini aldığında Kimmel uyanıktı.
Üniformasını giydi, düğmelerin yarısı açıktı,
evinin önündeki çimenliğe yürüdü
ve oradan
önünde gerçekleşen tarihi olaya baktı.
Bombalar patlıyordu, Japon uçakları uçuşuyordu
ve tam bir kâbustu!
Ama Kimmel'ın kâbusu, o sabah harekete geçme
fırsatını kaçırdığı için
daha büyüktü.
Japon uçakları varmadan yarım saat kadar önce
bir düşman denizaltısının tam da
Pearl Harbor'ın dışında tespit edildiği ve Amerikan gemisi tarafından yok edildiği
haberini almıştı.
Uyarıya rağmen, saldırıya hazırlanmayı başaramamıştı.
Buradaki büyük ironi, Pasifik Savaşı'nda ilk mermiyi atanın Amerika olması.
Küçük bir Japon denizaltısına
bir sürü su altı bombası atmıştık.
İlk ateşi biz ettik yani.
Sonra da geri çekilip saldırıya uğmamamıza izin verdik.
Kimmel o noktaya kadar o kadar çok savaş uyarısı duymuştu ki
USS Ward çıkıp
"Bu denizaltıyı su altı bombasıyla batırdım."
dediğinde bile bunun doğru olabileceğine inanmadı.
Bu, o sabahın başarısızlıklarından biri.
Kimmel, Pasifik Filosu'nun komutanlığını yaptığı günlerin bittiğini biliyordu.
Elbette, sonra şu ünlü sözü söyledi.
"Keşke o bombalardan biri de beni öldürseydi, ne iyi olurdu."
09.45'de sldırı sona ermişti.
İki saat içinde
Japonlar, Amerikan Pasifik Filosu'nu
felce uğratmak için
yüzlerce bomba ve onlarca torpido bırakmıştı.
Üç yüz yirmi sekiz Amerikan uçağı yok edilmiş,
on dokuz gemi yok edilmiş
ve toplamda
2.403 Amerikalı yok edilmişti.
Oraya gidip
sudaki adamları görüşümüz
berbat bir şeydi.
Cesetler. Korkunç bir manzara.
Japonlar sonuçtan çok memnundu.
"Bunu başardık, çok cesurcaydı.
Düşmana çok sert vurduğumuzu biliyoruz."
Onlar görev tamamlandı olarak düşündü.
Pasifik Filosu'nun yok olmasıyla
Japonlar bölgesel genişlemesini Güney Pasifik'e doğru ilerletebilirdi.
Yirmi dört saat içinde Hong Kong'u,
Tayland'ı, Malezya'yı, Filipinler'i işgal edip hızlıca güneye giderler.
Birkaç hafta içinde
binlerce kilometrelik bölgeyi ele geçirip
hatta ana hedefleri olan
Hollanda Doğu Adaları petrolüne bile ulaşacaklardı.
Pearl Harbor'daki başarılarının ve yeni bölgesel kazançların cesaretiyle
birlikte büyük savaş makinelerini besleyen değerli bir petrol tedariğiyle
Japonlar her zamankinden daha güçlü hissediyordu.
Ama yeni imparatorluk şekillenirken
Pearl Harbor'ı yok etme planının arkasındaki adam
Amiral Yamamoto depresyona girer.
Saldırının önemli hedefleri kaçırdığından korkar.
Yamamoto ABD'de biraz vakit geçirmiş ve iki şey öğrenmiş.
Birincisi, Amerikalıların savaş gemilerine taptığı.
Yani ilk turdan savaş gemilerini yok edersen
Amerikalılar en güçlü silahları
elinden alınmış hisseder.
Yamamoto'nun bildiği diğer şey ise Amerikalıların çok iyi uçak gemileri,
harika uçakları ve pilotları olduğuydu.
Devirmesi gereken şey buydu.
Olabilecek en kötü sonuçsa savaş gemilerini yok ederken
uçak gemilerine dokunmamaktı.
Tam da bu olmuştu.
Tamamen şans eseri, Amerika'nın üç Pasifik uçak gemisi
7 Aralık tarihinin sabahında Pearl Harbor'da değildi.
Mevkidaşları bunu o kadar önemli görmezken
Yamamoto bunun önemini anlar.
O, hava gücünün öneminin tanınması
konusunda kendisi yenilikçiydi.
Bunun gelmekte olan bir dalga odluğunu farkındaydı.
Yani filonun temel birimlerinin uçak gemileri olduğunu düşünürseniz
Pearl Harbor Amerika'yı zayıflatacak hiçbir şey yapmamıştı.
Ama Yamamoto'nun moral bozukluğunun bir sebebi daha vardı.
Onun da korktuğu gibi, Amerikan halkı
mevkidaşlarının umduğu gibi tepki vermemişti.
Şaşkınlığa uğrayıp pes etmek yerine
saldırının etkisi tam tersi olmuştu.
Japonlar cidden arı kovanına çomak sokmuştu
çünkü Amerikalılar "Vay canına. Bunu görmezden gelemeyiz.
Karşılık vermeliyiz." dediler.
İnsanlar savaşa girmek istedi.
İnsanlar askere alım noktalarına koşuyordu.
ABD gibi bir ülke
bir muharebe kaybetti diye asla diz çökmez.
Japon saldırısı ne kadar yıkıcı olsa da
her savaş gemisini batırsalar da
o uçak gemilerini de bulup batırsalar
bu yine de Birleşik Devletler'i tam ölçekli bir savaşa
ateşlemiş olacaktı.
Pearl Harbor'ın gerçek anlamını
hemen anlayan tek adam elbette Winston Churchill'di.
Çünkü biliyordu ki çok sayıda ölümün yaşanması gerekecekse de
ABD o heybetli ekonomik ve endüstriyel gücüyle
savaşa girince
en nihayetinde Müttefikler kazanacaktı.
Churchill, kendi iddiasına göre
o gece yatağına "Kazandık demek." diyerek girmiş.
Japon karşıtlığı hiç bu kadar yüksek olmamıştı.
Başkan Franklin Roosevelt bu fırsattan faydalanarak
ülkeyi savaş için bir araya getirme kararı aldı.
Kongrede yaptığı konuşmada bu yeni ve kötü düşmana savaş ilan etti.
Roosevelt buna alçak ve kötücül demişti.
Alçaklık günü demişti.
Amerikalılar Japonya karşıtı olmaya başlamıştı.
Bu planlı işgalin üstesinden gelmek
ne kadar vaktimizi alırsa alsın
Amerikan halkı ve onların erdemli heybeti
kesin bir galibiyet elde edecektir.
Politik açıdan bakınca
Pearl Harbor, Roosevelt için hayal bile demeyeceği bir hediyeydi.
Birdenbire Mihver devletlerine karşı savaşmasını engelleyen
bütün engeller büyülü şekilde ortadan kaldırılmıştı.
Roosevelt'in konuşmasından
ve Japonya ile olan savaş başlamasından dört gün sonra
Hitler devreye girer
ve ABD'ye savaş ilan eder.
Pearl Harbor saldırısından bir hafta geçmemişken
ateşlenmiş ve birlik olmuş Amerika
artık İkinci Dünya Savaşı'na tam manasıyla girmiş bir devlet olmuştur.
Günler içinde Roosevelt, Pearl Harbor'da hasar görmemiş
iki uçak gemisini kullanarak
Tokyo'yu bombalama planlarını ortaya koyar.
Üç ay içinde, saldırıda yok edildiği sanılan
gemilerin yarısı
hizmete döner.
Nihayetinde, üçü dışında tamamı tamamen tamir edilecektir.
Pasifik'te çatışma 1942'de de devam ederken
ve Amerika'nın askerî heybetinin tamamı sahadayken
savaş daha yeni başlamaktadır.
Alt yazı çevirmeni: Anıl Can Çetinkaya